نه با ملا نه با صوفی نشینم
هنوز این خاک دارای شرر هست
چو رومی در حرم دادم اذان من
مسلمان تا بساحل آرمید است
به منزل کوش مانند مه نو
مسلمان بنده مولا صفات است
مسلمانی غم دل در خریدن
به پور خویش دین و دانشموز
حرم جز قبله قلب و نظر نیست
بیا بر خویش پیچیدن بیاموز
سحرها در گریبان شب اوست
تو میگوئی که دل از خاک و خون است
نگه دید و خرد پیمانهورد
ترا ازستان خود براندند
فرنگی را دلی زیر نگین نیست
مسلمان را همین عرفان و ادراک
بسوزد مومن از سوز و جودش
چه پرسی از نماز عاشقانه
غزل ۴۴ - به خاک تیره آخر خودسریها میبرد ما را
غزل ۵۶ - شرر تمهید سازد مطلب ما داستانها را