فاجعه یعنی طرز نگاهِ هر کس به رخداد یا رخدادهای حاضر. پس همهی زندگی میتواند در این دستهبندی قرار بگیرد. نمیخواهم بگویم: «پاشو بگیر بخواب! چون ساعت 04:40 دقیقهی بامداده و اینجا هیچ خبری نیست! نه!» چون در واقع چیزی هست که بخواهم کمینه؛ در موردِ آن اظهارِ نگرانی بکنم.
دیوار نوشته
همین حالا به چی فکر می کنی؟ چه احساس داری؟ چی دوست داری بگی؟ از جایی کپی نکن! از خودت بگو. از خودت بنویس.
پرسروصداترین سکوتِ تاریخم. هر روز، هر ساعت، هر دقیقه، هر لحظه؛ سالگرد وفاتِ من است در غوغای هستی! و میتوان بیواژه نوشت: «مینویسم؛ پس هستم!»
دو ماه و چهارده روز گذشته و ما هنوز هم زخم داریم!
با دردهای مداوم و مزمن، با دردهای تازه و سهمگین ...
دانستن حقیقت ندارد؛ آگاهیام فقط سایهی آگاهیست.
هنر در واقع ورودِ جادویی روح در جسم است. جسمی که از نان و شراب پرورده میشود تا مقرّ روح شود و روح در آن هنر خلق کند تا قرار گیرد و در غیرِ این؛ در اسارت و بیقراری افتد! هنرورزیِ انسان آنگاه پیش آید که بتواند دست از ستیز بردارد، ستیز با خود، با دیگری و با هستی! جنگ تنها گناهِ واقعیِ انسان است ...