شماره ۵۵۱ - وه که از ما جز گنه بر می نیاید هیچکار

وه که از ما جز گنه بر می نیاید هیچکار
نفس سرکش کرد صرف خودپرستی روزگار ۱

گرچه احصامی نشاید کرد عصیان مرا
در شمار اما نیاید پیش عفو کردگار ۲

قاصر آمد چون زبان از شکر آلای الله
عجز باید پیش شکر نعمت پروردگار ۳

میل طاعت بودم و تقوی و پرهیز ایدریغ
عقل شد مغلوب نفس شوم ناپرهیزگار ۴

نیست دردم زآتش دوزخ بپاداش عمل
دردم این باشد که هستم زاهل محشر شرمسار ۵

لیک باامید فضل و رحمت و احسان حق
مینهم بر دوش جان بار گناه صد هزار ۶

توبه میفرمایدم هر روزه عقل متقی
لیک تا عشقم بود کی توبه ماند برقرار ۷

تا برون آری زتاریکی نفسم از کرم
آفتابی از شبستان امید من برار ۸

نیست اندر دفتر اعمال من جز سیئات
حرف خرجم چیست تا باشم بدین امیدوار ۹

جز ولای مرتضی و الله ما را هیچ نیست
درگذر آشفته و او را بحیدر واگذار ۱۰