شماره ۵۵۵ - یارش مخوان که شکوه کند از جفای یار

یارش مخوان که شکوه کند از جفای یار
یا بر رضای خود نه پسندد رضای یار ۱

گر کار یار حمل کنی بر خطا خطاست
باید صواب محض شماری خطای یار ۲

قربان کشند و خوان بنهند از برای دوست
ما خویشتن بخون بکشیم از برای یار ۳

نام حبیب کس نبرد پیش مدعی
حاشا که با رقیب بگویم جفای یار ۴

هیهات کز جفا بنهم دامنش زدست
با تیغ برندارم سر را زپای یار ۵

ما را هوای حور و قصور بهشت نیست
جا کرده است در سر ما تا هوای یار ۶

باغ نعیم بی تو بود آتش جحیم
طوطی و حور کس ننشاند بجای یار ۷

آشفته شیخ شهر بذکر و نماز شب
ما راست ورد صبح و شبانگه دعای یار ۸

آفاق سربسر همه در سایه علی است
ما افتاده سایه صفت از قفای یار ۹