هوش مصنوعی:
شاعر در این متن از ناامیدی و رنج عشق شکایت میکند و بیان میکند که حتی دعاهایش نیز به دشنام تبدیل میشوند. او خود را مانند پروانهای میداند که در آتش عشق سوخته و مانند شمعی تماموجودش را فدا کرده است. در نهایت، شاعر از ملامت دیگران خسته شده و به مخاطب توصیه میکند که شاد باشد و به ملامت دیگران توجهی نکند.
رده سنی:
16+
متن حاوی مفاهیم عمیق عاطفی و ناامیدی است که ممکن است برای مخاطبان جوانتر قابل درک نباشد. همچنین، استفاده از استعارههای پیچیده و مفاهیم عرفانی نیاز به سطحی از بلوغ فکری دارد.
شماره ۷۴۷ - مرا چه کار بشکر لبان سیم اندام
مرا چه کار بشکر لبان سیم اندام
که گر دعا کنم آید سزای او دشنام ۱
خبر زسوز محبت شود چو پروانه
کسی که سوخت سراپای او چو شمع تمام ۲
ملول گشت ملامتگر ار زرندی ما
تو شاد باش و میندیش از ملال ملام ۳
که گر دعا کنم آید سزای او دشنام ۱
خبر زسوز محبت شود چو پروانه
کسی که سوخت سراپای او چو شمع تمام ۲
ملول گشت ملامتگر ار زرندی ما
تو شاد باش و میندیش از ملال ملام ۳
قالب: غزل
تعداد ابیات: ۳
۲۹۷
این گوهر را بشنوید
-------------
یا
-------------
این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شماره ۷۴۶ - چگونه از لب جانانه کام برگیرم
گوهر بعدی:شماره ۷۴۸ - بندم از زلف و خط سلسله مویان زنار
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
