شماره ۷۶۹ - تو مگو که ناسزا بود خدایت ار بگفتم

تو مگو که ناسزا بود خدایت ار بگفتم
تو بتی و من برهمن سزد ار بسجده افتم ۱

منم آه آن گل زرد ببوستان صنعت
تو چنین بپروریدی نه بخویشتن شکفتم ۲

بدل آتشم نهان بود و چو شمع شعله ای زد
بفکنده پرده از راز که بارها نهفتم ۳

بهوای آنکه آئی تو بخلوت درونم
همه پای تا بسر جان زغبار تن برفتم ۴

بخیال لعل نوشت که رقیب قوت جان کرد
همه شب زنوک مژگان در آبدار سفتم ۵

تو که شیر کردگاری سگ خود مران خدا را
سر خود نهاده بر دست بدرگهت بخفتم ۶

سخنی بجذبه آشفته مگو که کس نگیرد
چو بخویش آمدی باز بگو که من نگفتم ۷