شماره ۷۹۶ - آتش کیست که من دیگ صفت در جوشم

آتش کیست که من دیگ صفت در جوشم
با همه جوش چرا غنچه صفت خاموشم ۱

قرب شمع است بلی آفت پروانه ولی
سر رود بر سر این کار بجان میکوشم ۲

بنده و بندی عشقت نه من امروز شدم
کز ازل حلقه زلف تو بود در گوشم ۳

گر برم لب بلب جام شبی بی لب تو
گر می صاف بود خون جگر مینوشم ۴

چون از این دلق ریائی نشدم حاصل هیچ
میروم خرقه و سجاده بمی بفروشم ۵

گر رود سر بسر مهر تو چون شمع مرا
کی توانم که بدل آتش عشقت پوشم ۶

من بخود وصف تو گفتن نتوانم چون نی
هر چه نائی بدمد بردم من مینوشم ۷

هر کجا باده کشیدیم بود هوش زدا
می عشق تو بنازم که فزاید هوشم ۸

هست بر دوش من آشفته گناه دو جهان
تا مگر دست خدا بار برد از دوشم ۹