هوش مصنوعی: این متن شعری عاشقانه و عرفانی است که در آن شاعر از ناتوانی در کنترل عشق و احساسات خود سخن می‌گوید. او به ویژگی‌های نمادین شمع و پروانه اشاره می‌کند و از عشق به عنوان نیرویی ویرانگر و آموزنده یاد می‌کند. همچنین، شاعر از ندامت و پشیمانی سخن می‌گوید و به دنبال راهی برای رهایی از این احساسات است.
رده سنی: 16+ متن دارای مفاهیم عمیق عرفانی و عاشقانه است که درک آن به بلوغ فکری و تجربه‌ی زندگی نیاز دارد. همچنین، استفاده از نمادها و استعاره‌های پیچیده ممکن است برای خوانندگان جوانتر دشوار باشد.

شماره ۹۰۲ - من نتوانم ز دوست دیده فرو دوختن

من نتوانم ز دوست دیده فرو دوختن
عشق ز حربا مرا بایدم آموختن ۱

خاصیت شمع چیست چهره برافروختن
عادت پروانه چیست پر زدن و سوختن ۲

مشعله‌ای بر فروز زاتش رویت بروز
تا نکند آفتاب میل به افروختن ۳

برق عطای کریم آمده چون جرم سوز
خرمن عصیان به جد بایدم اندوختن ۴

جامه پرهیز را خرقه بسی دوختم
عشق چنان بردرید کش نتوان دوختن ۵

صرفه ندامت بری زین درم ناسره
یوسف خود را به مصر بردن و بفروختن ۶

کسب حلاوت کند زان لب شیرین‌شکر
طوطی آشفته‌ات در سخن آموختن ۷
قالب: غزل
تعداد ابیات: ۷
کانال گوهرین در ایتا
۲۸۹
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند
------------- یا -------------

این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.

برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.

گوهر قبلی:شماره ۹۰۱ - ابریست کاو ندارد آثار فیض باران
گوهر بعدی:شماره ۹۰۳ - بخرند ناز معشوق بجان نیازمندان
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.