هوش مصنوعی: این متن عرفانی و شاعرانه، به ستایش عشق الهی و ولایت حضرت علی(ع) می‌پردازد. شاعر خود را پیر خرابات معرفی می‌کند و از مستی عشق الهی سخن می‌گوید. او زهد و ریاضت را در برابر عشق الهی ناچیز می‌شمرد و معتقد است حقیقت در میخانه عشق یافت می‌شود. همچنین، به مقام والای حضرت علی(ع) اشاره دارد و او را بحر ولایت می‌خواند.
رده سنی: 16+ متن دارای مفاهیم عمیق عرفانی و مذهبی است که درک آن برای سنین پایین دشوار است. همچنین، استفاده از استعاره‌هایی مانند میخانه و مستی ممکن است برای کودکان و نوجوانان کم‌سن‌وسال نامناسب باشد.

شماره ۹۶۷ - بنده پیر خراباتم و پیمانه او

بنده پیر خراباتم و پیمانه او
که پناه فلک آمد در میخانه او ۱

حاش لله که رود مستی عشقش از سر
هر که نوشید چو ما باده زپیمانه او ۲

من بپای خم اگر خاک نشینم چه عجب
سجده گاه ملکوت آمده خمخانه او ۳

سبحه زاهد و زنار مغان تاج ملوک
همه وقف است بخاک در میخانه او ۴

چشم زهاد بود بر عمل و مستان را
گوش اندر ره الطاف کریمانه او ۵

اگرت آرزوی نکته توحید بود
بشنو وقت سحر نعره مستانه او ۶

شاهی کون و مکان را بگدائی بخشد
بلکه امکان بود از همت مردانه او ۷

واجبش خواند گروهی و گروهی ممکن
عقل حیران شده آشفته در افسانه او ۸

کیست آن بحر ولایت علی آن کاو زشرف
یازده در ثمین آمده دردانه او ۹

شاید آن گنج نهان جای بویرانه کند
دل سودازده گان آمده ویرانه او ۱۰
قالب: غزل
تعداد ابیات: ۱۰
کانال گوهرین در ایتا
۲۷۷
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند
------------- یا -------------

این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.

برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.

گوهر قبلی:شماره ۹۶۶ - شور جنونم میکشد زنجیر کو زنجیر کو
گوهر بعدی:شماره ۹۶۸ - بیا که چون خم زلفت مشوشم بی تو
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.