شماره ۱۰۰۵ - بمسجد رخنه ای بگشای ای زاهد زمیخانه

بمسجد رخنه ای بگشای ای زاهد زمیخانه
که از نورش کنی چون طور روشن صحن کاشانه ۱

در آن موقف که ساقی ساغر توحید میبخشد
توهم جامی بزن کز خویش خواهی گشت بیگانه ۲

زبان عقل و سود عشق بر مستان بود واضح
تو هم بهر زیان و سود عاقل باش و فرزانه ۳

زهی بزمی که روشن گشته از نور مه ساقی
که شمع خاوری در پیش شمع اوست پروانه ۴

بود تا سر سودای بتان اندر سویدایم
بگوش من نخواهد رفت ناصح پند دانانه ۵

بیا از خانقه بیرون بهل افسانه و افسون
که جز پیر مغان دیگر ندیدم مرد و مردانه ۶

بخم بنشین چو می تا صاف گردد درد عقل تو
فلاطون کسب حکمت کرد از مستان دیوانه ۷

بجز شور علی آشفته نبود در دماغ من
مرا از کاسه سر عشق تا بگشود دندانه ۸