شماره ۱۰۴۴ - صوفی صومعه که زد دوش دم از قلندری

صوفی صومعه که زد دوش دم از قلندری
دید چو می بجام جم خورد برود سکندری ۱

جام کشید و مست شد عارف می پرست شد
گفت که این عرض خواص داده بجان جوهری ۲

وای بپارسا اگر آن بت پارسی رسد
خاصه بدست ساغری از می صاف خلری ۳

از کف ساقی ای پسر جام بگیر هر سحر
چشه آفتاب جو ایکه زذره کمتری ۴

ایکه کشی بغمزه ای زنده کنی بعشوه ای
از چه نمیکنی بتا دعوی از پیمبری ۵

رفت بغمزه تو دل خونشد و ریخت از مژه
گو چکند رعیتی در کف ترک لشکری ۶

با که کنیم داوری از تو که میر مجلسی
داور اگر ستم کند ترک کنیم داوری ۷

بال عقاب تیر او تاج بفرق مینهد
سایه اگر توای هما بر سرما بگستری ۸

آشفته دوست جوی و بس گرچه بر زیان بود
خواند خداش پارسی ترکش گفت شکری ۹