شماره ۱۰۴۵ - زآن آب که چون آتش از مرد برد خامی

زآن آب که چون آتش از مرد برد خامی
ساقی بروان جسم برخیز بده جامی ۱

از سیر گل و سروش آسوده بود خاطر
آنرا که سری باشد با سرو گل اندامی ۲

درد غم عشقت را انجام طلب کردم
آغاز نبود و نیست پیدایش سرانجامی ۳

با قامت رخسارت هرگز نشنیده کس
سروی بلب جوئی ماهی بلب بامی ۴

شاید نمکی ساید روزی بدل ریشم
زآن لعل شکر چندیم مشتاق بدشنامی ۵

با غیر چه خواهم کرد من کز حسد و غیرت
رشگ آیدم از قاصد کارد زتو پیغامی ۶

سلطان جمالت را کردم چو بجان مدحت
طغرائی خط بنوشت بر لعل تو انعامی ۷

عاشق زغرض پاکست خودکام هوسناکست
ناکام بود ناچار هر کو طلبد کامی ۸

آن زلف پریشان بود منزلکه آشفته
عمری که بسودایش خوش داشتم ایامی ۹

سلطانی ملک عشق ما را زازل دادند
درویش چه غم داری زین حرف که گمنامی ۱۰

آن شاهد روحانی کاندر دل و جان جا کرد
بی یاد بناگوشش کی صبح شود شامی ۱۱