شماره ۱۱۰۵ - بخویشتن زچه بستی دلا تو تهمت هستی

بخویشتن زچه بستی دلا تو تهمت هستی
که تو حبابی و از بحر بود این همه مستی ۱

فکند لطمه موج فراق چون بکنارت
بخود مبند تو تهمت گمان مدار زهستی ۲

خداپرستی و حق جوئی است تلخ بکامت
که کام تو شده شیرین زذوق نفس پرستی ۳

تو را که مرکز خاکست و چار طبع مخالف
کجا بمرکز علوی روی زمرکز پستی ۴

به پیش شمعت پروانه لاف عشق نزیبد
تو را که نیست بر آتش مجال بود و نشستی ۵

درون زنقش صنم بر زبان بذکر صمد
بکعبه سجده مبرایکه خود صنم بشکستی ۶

اگر بحلقه آنزلف تابدار اسیری
سزد که گویمت آشفته از کمند برستی ۷

مرا چو دست تهی شد زخیر و نامه سیاهم
بجد و جهد بدامان مرتضی زده دستی ۸

دلا بحلقه حبل المتین عشق بزن دست
که از کمند علایق بگویمت که بجستی ۹