شماره ۱۱۵۴ - شهری بود نکوئی و جانا تواش دری

شهری بود نکوئی و جانا تواش دری
فرزند حسن و عشق و تو بر هر دو مادری ۱

عشقم نشست در دل و عقلم فرار کرد
آری دو پادشاه نشاید بکشوری ۲

تا هست منظر دل و دیده مقام دوست
حاشا که من نظر بگشایم بمنظری ۳

دیدم که خضر جام بکف سوی میکده
میرفت تا بدل کند او را بساغری ۴

ذرات را وجود چه در پیش آفتاب
ما غیر دوست هست ندیدیم دیگری ۵

هستی گل ار کلاله زسنبل فکنده گل
سروی اگر که سرو زگل آورد بری ۶

کوثر بجنب چشمه نوش تو قطره ای
خورشید پیش تابش روی تو اختری ۷

ملکی است خوبروئی او را تو مالکی
بحریست آفرینش او را تو گوهری ۸

منصور وار داری اگر سر حق بسر
داری بود محبت آنجا ببر سری ۹

آشفته را کله نه و سر سوده بر سپهر
تا ساخته زخاک در شاه افسری ۱۰

شاها توئی که علت ایجاد عالمی
شاها توئی که وارث تاج پیمبری ۱۱