شماره ۱۲۰۶ - چه غمت اگر ای خم زلف که زنگی و سیاهی

چه غمت اگر ای خم زلف که زنگی و سیاهی
که تو سایبان خورشیدی و ماه را پناهی ۱

منمای دست مخضوب بعرصه قیامت
که بخون ناحق من تو بحشر خود گواهی ۲

نه زبرق در خطر هست گیاه بوستانی
زتو سوخت خرمن حسن تو خط عجب گیاهی ۳

به که داوری برد کس بقصاصگاه فردا
که همان کشنده ای تو که بحشر دادخواهی ۴

تو چو برق رانده کشی و رسانده ای بساحل
چه غمت زغرقه بحر و زکشتی تباهی ۵

چو بدید چشم و مژگان تو عقل در عجب شد
که شده است طرفه بیمار امیر بر سپاهی ۶

بخطا و جرم آشفته ببخش تا بگویند ‏
بگدای کوی بخشید زلطف پادشاهی ۷

زکرامت کم البته کریم عار دارد
من از آن بتحفه هر روز بیارمت گناهی ۸

تو امین و پرده داری و ولی کردگاری
زتو چشم عفو دارم که تو مظهر الهی ۹