هوش مصنوعی: این متن شعری عرفانی و عاشقانه است که در آن شاعر از مفاهیمی مانند زهد، ریا، عشق، و مدح اهل بیت سخن می‌گوید. او با استفاده از تصاویر شاعرانه مانند میکده، تیغ ریا، باده، و زلف یار، احساسات عمیق خود را بیان می‌کند و در نهایت به مدح حضرت علی(ع) و خاندان او می‌پردازد.
رده سنی: 16+ متن دارای مفاهیم عمیق عرفانی و عاشقانه است که ممکن است برای مخاطبان زیر 16 سال قابل درک نباشد. همچنین، برخی از اصطلاحات و تشبیهات به سطحی از بلوغ فکری نیاز دارند.

شماره ۱۲۱۵ - زاهد زآب میکده پرهیز میکنی

زاهد زآب میکده پرهیز میکنی
تیغ ریا بسنگ فسون تیز میکنی ۱

رطل گران زباده چو لبریز میکنی
دلرا زموج فتنه سبکخیز میکنی ۲

دل میکنی شکار بمژگان جان شکاف
جانرا اسیر زلف دلاویز میکنی ۳

مطرب بزن بپرده عشاق ناخنی
گر ساز نغمه طرب انگیز میکنی ۴

از زلف یار میرسی ای باده مشکبوی
ناسور دل بنفخه گلبیز میکنی ۵

نام رقیب زآن لب شیرین چو میبری
زهریست از فسون شکرآمیز میکنی ۶

آویخته بزلف تو آشفته سرنگون
تحقیق گر زمرغ شب آویز میکنی ۷

خون عراق و فارس بیک غمزه ریختی
آهنگ ترک من سوی تبریز میکنی ۸

آشفته گرچه وصف بتان است کار تو
مدح علی وآل علی نیز میکنی ۹

مدح علی چگونه کنی با زبان لال
کی وصف بحر قطره ناچیز میکنی ۱۰
قالب: غزل
تعداد ابیات: ۱۰
کانال گوهرین در ایتا
۳۲۱
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند
------------- یا -------------

این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.

برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.

گوهر قبلی:شماره ۱۲۱۴ - حدیث درد دل ای باد با جانان من گفتی
گوهر بعدی:شماره ۱۲۱۶ - از هیچ کسی ساخته غیر از تو دهانی
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.