شماره ۱۲۲۶ - دلی نماند که ای فتنه از جفا نشکستی

دلی نماند که ای فتنه از جفا نشکستی
مصاحبیت نه کاز کین بماتمش ننشستی ۱

هزار دیده زتیر فسون بدوخت نگاهت
کدام سینه که از ناوک نظر نشکستی ۲

زدام زلف چو رستی اسیر حلقه خطی
تو را گمان بود ایدل که از کمند بجستی ۳

تو از مژه چکنی منع اشک دیده گریان
به بیهوده ره سیلاب را بخس چه ببستی ۴

بملک نیستی آن رند مست حکم روا شد
که اولین قدمش پا نهاده بر سر هستی ۵

بکشتگان زسر رحمت ار گذر کنی اول
به بسملی بگذر کش به تیر غمزه بخستی ۶

متابعان هو کامجوی و بوالهوسند
زعاشقان نسزد غیر راستی و درستی ۷

تو را که کعبه دل خانه خداست نزیبد
که در متابعت نفس شوم بت بپرستی ۸

عجب مدار گر ایزد ببخشدش زعنایت
بیاد دوست گر آشفته کر رندی و مستی ۹

بآستان علی چون پناه برده ای ایدل
مکن تو بیم که از حادثات دهر برستی ۱۰