شماره ۲ - الهی دور دار از ما غرور بی گناهی را

الهی دور دار از ما غرور بی گناهی را
به سوی خویش خضر ما کن این گم کرده راهی را ۱

به ما جنس دگر از نقد لطف خود کرامت کن
گدایان توایم، اما نمی خواهیم شاهی را ۲

تمام عمر نتوان داشت پاس افسر دولت
ازان خوش کرده ام بر سر، کلاه گاه گاهی را ۳

درین پیری به زیر دامن پاکان پناهم ده
که فانوسی ضرور است این چراغ صبحگاهی را ۴

برافروزان چراغم را به دست لطف، آسان است
که از داغ دلم چون صبح برداری سیاهی را ۵

گر از لطف تو گیرد موج، تعلیم سبکدستی
چو خار پیرهن از تن برآرد خار ماهی را ۶

سلیم از رحمت عام تو چشم مغفرت دارد
الهی از سر او کم مکن لطف الهی را ۷