شماره ۲۸ - افروخت از تبسم مینا ایاغ ما

افروخت از تبسم مینا ایاغ ما
تر شد ز خنده های صراحی دماغ ما ۱

تا جام می به دست رسیده ست سرخوشیم
از آستین رهی ست به سوی دماغ ما ۲

ما را به برگ لاله چه نسبت، که روزگار
هرگز نسوخته ست کسی را به داغ ما ۳

از پای تا به سر چو شفق شعله درگرفت
آن ابر خون گرفته که آمد به باغ ما ۴

داریم شعله ای که ملایم تر از گل است
پروانه ای نسوخته است از چراغ ما ۵

هرگز تهی نگشت ز خون جگر سلیم
هرچند همچو لاله شکسته ست ایاغ ما ۶