شماره ۳۹ - چشمت ز ناز بسته به نظاره راه را

چشمت ز ناز بسته به نظاره راه را
زنجیر کرده است ز مژگان نگاه را ۱

کرد از حجاب حسن تو یوسف ز بس عرق
از سرگذشت آب چو فواره چاه را ۲

در هند سوخت شوق کمرهای نازکم
پیران خورند حسرت موی سیاه را ۳

کارم چو گردباد بود خاک بیختن
گم کرده ام به بادیه ی شوق، راه را ۴

در راه شوقم از مه کنعان خبر کجاست
مجنون او نه چاه شناسد نه ماه را ۵

چون ترک سر کنند کسانی که بسته اند
زیر گلوی خویش چون شاهین کلاه را؟ ۶

اندیشه روز حشر ز مستی مکن سلیم
عذری بس است پیش کریمان گناه را ۷