شماره ۴۸ - نتوان گفت به رویش سخن آینه را

نتوان گفت به رویش سخن آینه را
نسبتی با تن او نیست تن آینه را ۱

شوق رویش همه کس را به غریبی دارد
سبب این است جلای وطن آینه را ۲

هیچ کس نیست که در وصل تو نقشش ننشست
خوب دارد گل روی تو فن آینه را ۳

چرب نرمی ست در اصلاح دلم کار غمت
موم روغن شده این سنگ، تن آینه را ۴

رونق انجمن از صحبت اهل سخن است
سبز دارد پر طوطی، چمن آینه را ۵

حسن چون پرده گشاید پی تاراج، سلیم
به در آرد ز بدن پیرهن آینه را ۶