هوش مصنوعی:
شاعر در این شعر خود را به مرغی تشبیه میکند که در قفسی تنگ اسیر است و از عشق و جنون بهاری سخن میگوید. او از نالههای سحرگاهی به عنوان نماز یاد میکند و گلهای جهان را بیارزش میداند. شاعر درد و رنج را بخشی از وجود خود میداند و خرقهاش را با ابریشم ساز توصیف میکند.
رده سنی:
16+
مفاهیم عمیق عرفانی و استفاده از استعارههای پیچیده ممکن است برای مخاطبان جوانتر قابل درک نباشد. همچنین، برخی از مضامین مانند درد و رنج نیاز به بلوغ فکری دارد.
شماره ۵۹ - منم آن مرغ که دل نوحه طراز است مرا
منم آن مرغ که دل نوحه طراز است مرا
قفسی تنگ تر از چنگل باز است مرا ۱
نوبهار است و چو گلبن ز جنون در جوشم
که دگر موسم گل کردن راز است مرا ۲
نیست چون شاخ گلم مانع طاعت مستی
ناله ی مرغ سحر، بانگ نماز است مرا ۳
منت یک گلم از باغ جهان بر سر نیست
دست کوتاه به از عمر دراز است مرا ۴
گل گل از داغ می ناب همین نیست سلیم
بخیه ی خرقه ز ابریشم ساز است مرا ۵
قفسی تنگ تر از چنگل باز است مرا ۱
نوبهار است و چو گلبن ز جنون در جوشم
که دگر موسم گل کردن راز است مرا ۲
نیست چون شاخ گلم مانع طاعت مستی
ناله ی مرغ سحر، بانگ نماز است مرا ۳
منت یک گلم از باغ جهان بر سر نیست
دست کوتاه به از عمر دراز است مرا ۴
گل گل از داغ می ناب همین نیست سلیم
بخیه ی خرقه ز ابریشم ساز است مرا ۵
قالب: غزل
تعداد ابیات: ۵
۳۰۴
این گوهر را بشنوید
-------------
یا
-------------
این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شماره ۵۸ - مدعی کو تا چراغ محفلم بیند ترا
گوهر بعدی:شماره ۶۰ - نشد درست به هندوستان شکسته ی ما
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.