شماره ۱۳۲ - میخانه ی ما چون طرب آباد بهار است

میخانه ی ما چون طرب آباد بهار است
از برگ گلش خشت چو بنیاد بهار است ۱

گل کرد جنونم ز رگ و ریشه به صد رنگ
اینها همه از لطف تو ای باد بهار است! ۲

آن مرغ که از صحبت گل خوی گرفته ست
کارش همه در فصل خزان، یاد بهار است ۳

خواهی که درین باغ کنی کسب شکفتن
شاگرد خزان باش که استاد بهار است ۴

لیلی چمن: بید، که مجنون لقب اوست
گویی که مگر بال پریزاد بهار است ۵

دارند خروشی به چمن سرو و صنوبر
از شوق تو اینها همه فریاد بهار است ۶

کس باخبر از کار خود و سستی آن نیست
هر برگ گل آیینه ی فولاد بهار است ۷

دیروزه ند اطفال گل و لاله ی نوخیز
در باغ، خزان است که همزاد بهار است ۸

فریاد سلیم از جگرم دود برآورد
چون مرغ گرفتار که در یاد بهار است ۹