هوش مصنوعی:
این شعر از غزلهای حافظ است که در آن شاعر از بیاعتنایی معشوق و سنگدلی او شکایت میکند و مستی و عشق را با تصاویر زیبایی مانند نرگس مست و آهو توصیف میکند. همچنین، شاعر از دنیای فانی و ناپایداری لذات آن سخن میگوید و برتر بودن عشق حقیقی را یادآور میشود.
رده سنی:
16+
مفاهیم عمیق عرفانی و عاشقانه در این شعر ممکن است برای مخاطبان زیر 16 سال قابل درک نباشد. همچنین، اشاره به مستی و مینوشی نیاز به درک و بلوغ فکری دارد.
شماره ۱۷۶ - سخن ما که بتان را غم کس یک مو نیست
سخن ما که بتان را غم کس یک مو نیست
با همه سنگدلان است، همین با او نیست ۱
شرح مخموری آن چشم چه سان بنویسم
قلم نرگس مست و ورق آهو نیست ۲
مستی از چهره برافروختن ما گل کرد
ورنه چون لاله، می ساغر ما را بو نیست ۳
مطلب کام که در کشور هند ای درویش
تن مردم همه چرب است، ولی پهلو نیست ۴
زین حریفان فرومایه، کسی قابل آن
که نهم سر به سر او، بجز از زانو نیست ۵
می کشیدن به سر کوچه و بازار، سلیم
از حریفان همه نیکوست، ز ما نیکو نیست ۶
با همه سنگدلان است، همین با او نیست ۱
شرح مخموری آن چشم چه سان بنویسم
قلم نرگس مست و ورق آهو نیست ۲
مستی از چهره برافروختن ما گل کرد
ورنه چون لاله، می ساغر ما را بو نیست ۳
مطلب کام که در کشور هند ای درویش
تن مردم همه چرب است، ولی پهلو نیست ۴
زین حریفان فرومایه، کسی قابل آن
که نهم سر به سر او، بجز از زانو نیست ۵
می کشیدن به سر کوچه و بازار، سلیم
از حریفان همه نیکوست، ز ما نیکو نیست ۶
قالب: غزل
تعداد ابیات: ۶
۲۴۴
این گوهر را بشنوید
-------------
یا
-------------
این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شماره ۱۷۵ - کدام دل که ز تاب حسد گداخته نیست
گوهر بعدی:شماره ۱۷۷ - رنگ سخنت زان لب جان پرور سرخ است
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.