هوش مصنوعی: این شعر از غزل‌های حافظ است که در آن شاعر از بی‌اعتنایی معشوق و سنگدلی او شکایت می‌کند و مستی و عشق را با تصاویر زیبایی مانند نرگس مست و آهو توصیف می‌کند. همچنین، شاعر از دنیای فانی و ناپایداری لذات آن سخن می‌گوید و برتر بودن عشق حقیقی را یادآور می‌شود.
رده سنی: 16+ مفاهیم عمیق عرفانی و عاشقانه در این شعر ممکن است برای مخاطبان زیر 16 سال قابل درک نباشد. همچنین، اشاره به مستی و می‌نوشی نیاز به درک و بلوغ فکری دارد.

شماره ۱۷۶ - سخن ما که بتان را غم کس یک مو نیست

سخن ما که بتان را غم کس یک مو نیست
با همه سنگدلان است، همین با او نیست ۱

شرح مخموری آن چشم چه سان بنویسم
قلم نرگس مست و ورق آهو نیست ۲

مستی از چهره برافروختن ما گل کرد
ورنه چون لاله، می ساغر ما را بو نیست ۳

مطلب کام که در کشور هند ای درویش
تن مردم همه چرب است، ولی پهلو نیست ۴

زین حریفان فرومایه، کسی قابل آن
که نهم سر به سر او، بجز از زانو نیست ۵

می کشیدن به سر کوچه و بازار، سلیم
از حریفان همه نیکوست، ز ما نیکو نیست ۶
قالب: غزل
تعداد ابیات: ۶
کانال گوهرین در ایتا
۲۴۴
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند
------------- یا -------------

این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.

برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.

گوهر قبلی:شماره ۱۷۵ - کدام دل که ز تاب حسد گداخته نیست
گوهر بعدی:شماره ۱۷۷ - رنگ سخنت زان لب جان پرور سرخ است
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.