شماره ۱۷۷ - رنگ سخنت زان لب جان پرور سرخ است

رنگ سخنت زان لب جان پرور سرخ است
رنگین بود آن نقل که از شکر سرخ است ۱

آن لعل که در گوش تو ای زهره جبین است
بر خرمن ما سوختگان اخگر سرخ است ۲

از موج سرشکم چو پر طایر بسمل
مرغان هوا را همه بال و پر سرخ است ۳

از سوختنم دامان آفاق لبالب
چون سوده ی شنجرف ز خاکستر سرخ است ۴

احسان جهان هر چه بود شکوه ندارد
هر زر که برآرند ز آتش، زر سرخ است ۵

پرهیز سلیم از دل افروخته ی ما
دوزخ شرری ز آتش این مجمر سرخ است ۶