شماره ۱۸۷ - بیا که وصل تو گل را بهار دلخواه است

بیا که وصل تو گل را بهار دلخواه است
چمن ز رخنه ی دیوار، چشم بر راه است ۱

به هر کجا روم از کوی او، دلم آنجاست
گدا به خانه، ولی کاسه بر سر راه است ۲

مبین حقیر کسی را، که شمع در شب تار
به از عصای بلند است، گرچه کوتاه است ۳

به پنجه شانه ام از تارهای موی سفید
چو شانه ای ست که در کارگاه جولاه است ۴

مپرس حال مقیمان خانه ی افلاک
که نان به طاق بلند است و آب در چاه است ۵

سلیم از مه نو حال آسمان پیداست
نشان مرکب طفلان رکاب کوتاه است ۶