شماره ۲۱۰ - با نسیم صبح شمع خلوت من سرکش است

با نسیم صبح شمع خلوت من سرکش است
خار و خاشاک مرا گر سوخت آتش، آتش است ۱

از غبار کینه یک آیینه ی دل صاف نیست
در میان دوستان ما همین می بی غش است ۲

آن خط مشکین نه تنها شد بلای جان ما
از همه کس می برد دل، طرفه موری دلکش است ۳

با دل ما صحبت تیغ تو تا چون رو دهد
اختیاری نیست کس را، کار آب و آتش است ۴

حسن را در دل اثر دارد کلام من سلیم
عشق را هر مطلع من، تیر روی ترکش است ۵