شماره ۲۱۸ - هرجا نشسته، بی سروسامان نشسته است

هرجا نشسته، بی سروسامان نشسته است
نقش دلم به عشق، پریشان نشسته است ۱

رفت از برم چو یار، تماشای گریه کن
دریا بود خموش چو طوفان نشسته است ۲

از دل اثر نماند [و] غم او همان به جاست
بر باد رفت خانه و مهمان نشسته است ۳

از بس فشرده ام به هم از جور روزگار
دندان من چو بخیه به دندان نشسته است ۴

موری ز قید سلسله ی غم خلاص نیست
این گرد بر سریر سلیمان نشسته است ۵

ای گل بیا که بی تو به طرف چمن سلیم
دلگیر همچو طفل دبستان نشسته است ۶