شماره ۲۲۲ - صاف می از دگران، لای ته شیشه ز ماست

صاف می از دگران، لای ته شیشه ز ماست
اول کاسه و دردی که شنیدی اینجاست ۱

نیست از قید غم امید خلاصی ما را
خط آزادی ما بر ورق صبح فناست ۲

زور بازو به چه کار کسی آید اینجا
قوت مرد ره عشق تو در پنجه ی پاست ۳

نتوان دفع غمم کرد کز آیینه ی من
ریشه ی سبزه ی زنگار ز جوهر پیداست ۴

جهد بی شوق به جایی نرسد در ره عشق
بال چون نیست چه حاصل که کبوتر پر پاست ۵

خرقه گر در گرو باده کنم، منع مکن
نیست چیزی دگرم، عالم درویشی هاست ۶

زاهدان به که نباشند دعاگوی کسی
از لب اهل ریا، فاتحه تکبیر فناست ۷

نیست در شهر به ما حاجت احباب، سلیم
گذری کن به سوی دشت که مجنون تنهاست ۸