هوش مصنوعی:
این شعر بیانگر عشق و فداکاری است، جایی که شاعر خود را مانند شمع و پروانه میبیند که برای عشق میسوزد. او از رازهای زندگی و عشق سخن میگوید و بر اهمیت آزادی و نماز به شیوهٔ آزادگان تأکید دارد. همچنین، اشارهای به گذر زمان و ارزش عمر دارد و در نهایت، عشق به معشوق را بهعنوان دام نیاز توصیف میکند.
رده سنی:
16+
مفاهیم عمیق عرفانی و فلسفی موجود در شعر ممکن است برای مخاطبان جوانتر قابل درک نباشد. همچنین، برخی از اشارات مانند 'دام نیاز' و 'سوختن' نیاز به بلوغ فکری برای درک صحیح دارند.
شماره ۲۲۵ - شمعیم و زندگانی ما در گداز ماست
شمعیم و زندگانی ما در گداز ماست
پروانه ایم و سوختن خود نیاز ماست ۱
رسوا گذشته ایم ازین باغ چون بهار
هر جا گلی شکفته ببینید، راز ماست ۲
گر می کنی به مذهب آزادگان عمل
بگشای دست بسته که شرط نماز ماست ۳
مهمان به خانه دیر چو ماند، عزیز نیست
کوتاهی زمانه ز عمر دراز ماست ۴
ما را گریز نیست ز ناز تو چون سلیم
هر حلقه ای ز زلف تو دام نیاز ماست ۵
پروانه ایم و سوختن خود نیاز ماست ۱
رسوا گذشته ایم ازین باغ چون بهار
هر جا گلی شکفته ببینید، راز ماست ۲
گر می کنی به مذهب آزادگان عمل
بگشای دست بسته که شرط نماز ماست ۳
مهمان به خانه دیر چو ماند، عزیز نیست
کوتاهی زمانه ز عمر دراز ماست ۴
ما را گریز نیست ز ناز تو چون سلیم
هر حلقه ای ز زلف تو دام نیاز ماست ۵
قالب: غزل
تعداد ابیات: ۵
۳۱۵
این گوهر را بشنوید
-------------
یا
-------------
این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شماره ۲۲۴ - خشت کوی می فروشان سر بسر آیینه است
گوهر بعدی:شماره ۲۲۶ - به نقش طالع ما چشم قرعه حیران است
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
