شماره ۲۳۸ - بنای توبه ز ابر بهار در خلل است

بنای توبه ز ابر بهار در خلل است
می دوآتشه عمر دوباره را بدل است ۱

ز شام تا دم صبح است وقت می خوردن
میان روز، بط می خروس بی محل است ۲

کجاست ساغر می تا مرا کند بلبل
برای مرغ چمن، گل سفینه ی غزل است ۳

به سوی دیر و حرم خضر گو دلیل مباش
مرا که همچو کمان این دو خانه در بغل است ۴

ز نفس خود مشو ایمن، که اعتمادی نیست
به خانه زادی آن توسنی که بدعمل است ۵

کرم ز غیرت هم می کنند اهل جهان
که رعشه سلسله جنبان پنجه های شل است ۶

کدام راز که از دل نمی شود معلوم
کتابخانه ی صاحبدلان چو گل بغل است ۷

چو احتیاج عصا شد، مشو ز خود غافل
ستون بنای کهن را علامت خلل است ۸

به اقتضای قضا، کار خویش را بگذار
که «سعی بیهده پاپوش می درد» مثل است ۹

سلیم پیش اجل برد شکوه ی هجران
خبر نداشت که او خود مصاحب اجل است ۱۰