شماره ۲۵۷ - می بی منت اگر میل کنی، حیرانی ست

می بی منت اگر میل کنی، حیرانی ست
جامه ی مفت اگر می طلبی، عریانی ست ۱

قصه ی افسر کیخسرو و تاج جمشید
به سر خاک نشینان که مرصع خوانی ست ۲

آشنایی همه جا از ره نسبت خیزد
مست را دوستی ابر ز تر دامانی ست ۳

با چنین کوتهی عمر، بیان نتوان کرد
قصه ی طول امل را، که سخن طولانی ست ۴

می دوند از پس و پیشم به تماشا خلقی
عشق را شور جنون، کوکبه ی سلطانی ست ۵

در تمنای سجود در او کاسته ام
چون هلال آنچه ز من مانده به جا، پیشانی ست ۶

نتوان گفت می کوثر و آب زمزم
شرح کیفیت لعل لب او وجدانی ست ۷

چشم مستی که ربوده ست ز سر هوش مرا
شیر از نسبت او در پی آهوبانی ست ۸

چاره ی زخم دلم مرهم عیسی نکند
خنجری نیست مرا چاک جگر، مژگانی ست ۹

صحبت عشق و جنون گرم چو گردید سلیم
کشتی حوصله از شبنم می طوفانی ست ۱۰