هوش مصنوعی:
این شعر از حافظ، به زیباییهای طبیعت و تغییرات آن در فصلهای مختلف اشاره میکند. شاعر با استفاده از استعارهها و تصاویر زیبا، مانند باد خزان، گلستان، و پروانه، به بیان احساسات خود درباره پیری، جوانی، و گذر زمان میپردازد. همچنین، مفاهیمی مانند عشق، مستی، و رازهای نهان نیز در این شعر دیده میشود.
رده سنی:
16+
این شعر دارای مفاهیم عمیق و استعارههای پیچیده است که درک آنها به بلوغ فکری و آشنایی با ادبیات کلاسیک فارسی نیاز دارد. همچنین، برخی از مفاهیم مانند مستی و رازهای نهان ممکن است برای مخاطبان جوانتر نامناسب باشد.
شماره ۳۱۶ - آفت باد خزان را می توان معذور داشت
آفت باد خزان را می توان معذور داشت
در گلستانی که هر بادام، چشم شور داشت ۱
صفحه ی رنگین خوان خود سلیمان جلوه داد
از سرشک عاجزان، افشان چشم مور داشت ۲
دوش مستی پرده از راز نهان افکنده بود
هر سر مویم به کف پیمانه ی منصور داشت ۳
از توانایی می رطل گران را در شباب
می کشیدم، گر کمان موج صد من زور داشت(؟) ۴
چون حباب اکنون به پیش قطره اندازم سپر
موسم پیری ست ساقی، می توان معذور داشت ۵
از پر پروانه زن دامان همت بر میان
دست بر آتش توان تا کی سلیم از دور داشت ۶
در گلستانی که هر بادام، چشم شور داشت ۱
صفحه ی رنگین خوان خود سلیمان جلوه داد
از سرشک عاجزان، افشان چشم مور داشت ۲
دوش مستی پرده از راز نهان افکنده بود
هر سر مویم به کف پیمانه ی منصور داشت ۳
از توانایی می رطل گران را در شباب
می کشیدم، گر کمان موج صد من زور داشت(؟) ۴
چون حباب اکنون به پیش قطره اندازم سپر
موسم پیری ست ساقی، می توان معذور داشت ۵
از پر پروانه زن دامان همت بر میان
دست بر آتش توان تا کی سلیم از دور داشت ۶
قالب: غزل
تعداد ابیات: ۶
۲۸۲
این گوهر را بشنوید
-------------
یا
-------------
این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شماره ۳۱۵ - شور عجبی در چمن از بلبل صبح است
گوهر بعدی:شماره ۳۱۷ - مقیم کوی عشق از قید هر تکلیف آزاد است
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.