هوش مصنوعی: این شعر از حافظ، به زیبایی‌های طبیعت و تغییرات آن در فصل‌های مختلف اشاره می‌کند. شاعر با استفاده از استعاره‌ها و تصاویر زیبا، مانند باد خزان، گلستان، و پروانه، به بیان احساسات خود درباره پیری، جوانی، و گذر زمان می‌پردازد. همچنین، مفاهیمی مانند عشق، مستی، و رازهای نهان نیز در این شعر دیده می‌شود.
رده سنی: 16+ این شعر دارای مفاهیم عمیق و استعاره‌های پیچیده است که درک آن‌ها به بلوغ فکری و آشنایی با ادبیات کلاسیک فارسی نیاز دارد. همچنین، برخی از مفاهیم مانند مستی و رازهای نهان ممکن است برای مخاطبان جوان‌تر نامناسب باشد.

شماره ۳۱۶ - آفت باد خزان را می توان معذور داشت

آفت باد خزان را می توان معذور داشت
در گلستانی که هر بادام، چشم شور داشت ۱

صفحه ی رنگین خوان خود سلیمان جلوه داد
از سرشک عاجزان، افشان چشم مور داشت ۲

دوش مستی پرده از راز نهان افکنده بود
هر سر مویم به کف پیمانه ی منصور داشت ۳

از توانایی می رطل گران را در شباب
می کشیدم، گر کمان موج صد من زور داشت(؟) ۴

چون حباب اکنون به پیش قطره اندازم سپر
موسم پیری ست ساقی، می توان معذور داشت ۵

از پر پروانه زن دامان همت بر میان
دست بر آتش توان تا کی سلیم از دور داشت ۶
قالب: غزل
تعداد ابیات: ۶
کانال گوهرین در ایتا
۲۸۲
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند
------------- یا -------------

این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.

برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.

گوهر قبلی:شماره ۳۱۵ - شور عجبی در چمن از بلبل صبح است
گوهر بعدی:شماره ۳۱۷ - مقیم کوی عشق از قید هر تکلیف آزاد است
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.