شماره ۳۴۲ - هر کجا حرف تو آید به میان، گل گوش است

هر کجا حرف تو آید به میان، گل گوش است
همه تن شمع زبان است، ولی خاموش است ۱

صبحدم بلبل شوریده کجا، خواب کجا
بگذارید که از نکهت گل بیهوش است ۲

نیست چشمی که ز آهم نبود اشک آلود
دود غمخانه ی ما نوحه گر خاموش است ۳

در کفم گر درمی هست چه دانم ز کجاست
رقم سکه ی انعام جهان مغشوش است ۴

هیچ کس نیست که از حرص نخورده ست فریب
همچو نرگس همه را حلقه ی زر در گوش است ۵

بهترین گوهر گنجینه ی هستی سخن است
گر سخن جان نبود، مرده چرا خاموش است؟ ۶

قدردانی ز حریفان چو نمانده ست سلیم
به نوازش چو سبو دست خودم بر دوش است ۷