شماره ۳۷۲ - آمد دی و ز میکده ها شور شد بلند

آمد دی و ز میکده ها شور شد بلند
شب های عیش چون مژه ی حور شد بلند ۱

ساقی گشود تا سر خم را، چو لاله زار
چندین هزار کاسه ی مخمور شد بلند ۲

هر ناخنی که مطرب مجلسی به تار زد
فریاد ما ز پرده ی طنبور شد بلند ۳

بدخواه کس نه ایم، به نوعی که سوختیم
دودی اگر ز خانه ی زنبور شد بلند ۴

ما را ازان به وادی حیرت چه فایده
دستی چو گردباد گر از دور شد بلند ۵

گل همچو غنچه سر به گریبان خویش برد
بر چوب دار تا سر منصور شد بلند ۶

هر گه خیال روی تو در خاطرم گذشت
از فرق، همچو شمع مرا نور شد بلند ۷

آمد به رقص شوق، زلیخا چو رهزنان
هر گاه گرد قافله از دور شد بلند ۸

عشق آتش است و عقل حصاری بود سلیم
کز موم همچو خانه ی زنبور شد بلند ۹