شماره ۴۰۲ - مرا ز بزم خود آن پر عتاب می راند

مرا ز بزم خود آن پر عتاب می راند
چو سایه کز بر خود آفتاب می راند ۱

چنان به راه تو صید فریب گشته دلم
که هر نسیم چو موجم به آب می راند ۲

چه دشمنی ست ندانم که باز گردش چرخ
مرا ز کوی تو چون آفتاب می راند ۳

مریض عشقم و دایم اجل به بالینم
نشسته و مگس از من به خواب می راند ۴

سلیم توبه شکن شد دگر هوای بهار
نسیم کشتی ما در شراب می راند ۵