شماره ۴۱۰ - دلم چو غنچه ز گلگشت باغ می گیرد

دلم چو غنچه ز گلگشت باغ می گیرد
چو لاله دامنم از آب، داغ می گیرد ۱

چو شمع کشته، ز دود فتیله ی عنبر
فریب خورده ی زلفش دماغ می گیرد ۲

نشان عیش و طرب آنکه در جهان جوید
چو ابلهی ست که عنقا سراغ می گیرد ۳

چو عندلیب، مرا سوخت حسرت خاری
که جای بر سر دیوار باغ می گیرد ۴

دلم به هند سلیم از غم بتان عراق
تذرو داده ز دست و کلاغ می گیرد ۵