شماره ۴۳۵ - قفس ترا چو خوش افتاد به ز باغ بود

قفس ترا چو خوش افتاد به ز باغ بود
گل است شعله کسی را اگر دماغ بود ۱

درین چمن به گلم ذوق آشنایی نیست
به لاله گرمی من از برای داغ بود ۲

دلم گداخت چو از باده روی او افروخت
بهار صبح، خزان گل چراغ بود ۳

عجب به صحبت گل گر سرش فرود آید
هوای وصل تو آن را که در دماغ بود ۴

کجا شکفته شود دل سلیم بی رخ او
چه شد که گل به کف و باده در ایاغ بود ۵