شماره ۴۳۸ - گل ز بویت در گلستان لاف شاهی می زند

گل ز بویت در گلستان لاف شاهی می زند
لاله از داغ تو بر گل ها سیاهی می زند ۱

بس که بازار گرفتاری ز عشقت گرم شد
مخرغ خود را مضطرب بر دام ماهی می زند ۲

با وجود ناتوانی، عاجز کس نیستیم
شمع ما سیلی به باد صبحگاهی می زند ۳

گوید از سرو چمن، بالای من موزونتر است
حرف های راست با این کج کلاهی می زند ۴

عشق را با تیره بختان التفات دیگر است
برق دایم خویشتن را بر سیاهی می زند ۵

اختیاری نیست کار عشق آن بدخو سلیم
راه دل را چشم او خواهی نخواهی می زند ۶