شماره ۵۳۰ - خنده ی شوخ تو فرصت به تغافل ندهد

خنده ی شوخ تو فرصت به تغافل ندهد
زلف در بردن دل صرفه به کاکل ندهد ۱

هر کجا زلف پریشان تو باشد، چه عجب
باغبان گر به چمن آب به سنبل ندهد ۲

وصل خوبان به دو پیمانه ی می موقوف است
باغبان تا نشود مست، به کس گل ندهد ۳

عشق را فایده ای نیست ز جمعیت حسن
زر گل، سود پریشانی بلبل ندهد ۴

رزق هرچند که خود می رسد، آن به که کسی
پشت چون سایه به دیوار توکل ندهد ۵

نیست سامان جهان قابل اظهار سلیم
کاشکی این همه گل عرض تجمل ندهد ۶