شماره ۵۴۱ - چون گل ز پاره ی دلم اسباب داده اند

چون گل ز پاره ی دلم اسباب داده اند
چون لاله ز آتش جگرم آب داده اند ۱

خواهد بهانه از پی خون ریختن، مگر
تیغ ترا ز دیده ی من آب داده اند؟ ۲

زحمت مکش که کس نتواند به جور کشت
ما را که سخت جانی سیماب داده اند ۳

قطع نظر ز طاعت حق، سجده کردنی ست
این طاق ابرویی که به محراب داده اند ۴

خال تو همچو حلقه ی زلف تو دلرباست
این دانه را ز چشمه ی دام آب داده اند ۵

بیهوده نیست روی به صحرا اگر نهند
دیوانگان که خانه به سیلاب داده اند ۶

ساحل غبار بود ز خاطر سلیم رفت
تا راه ما به حلقه ی گرداب داده اند ۷