هوش مصنوعی: این شعر از حافظ، با استفاده از تصاویر زیبا و استعاری، به موضوعاتی مانند عشق الهی، تقدیر، طبیعت و زندگی می‌پردازد. شاعر از عناصری مانند خورشید، شمع، دریا و لاله برای بیان احساسات و تفکرات خود استفاده می‌کند.
رده سنی: 16+ متن دارای مفاهیم عمیق عرفانی و استعاری است که درک آن‌ها نیاز به بلوغ فکری و تجربهٔ زندگی دارد. همچنین، برخی از ابیات ممکن است برای مخاطبان جوان‌تر پیچیده باشد.

شماره ۶۰۱ - پرتوی هردم به دل فیض الهی افکند

پرتوی هردم به دل فیض الهی افکند
وقت آن آمد که داغ ما سیاهی افکند ۱

سرفرازی از سر عریان بود خورشید را
شمع سر در پیش از صاحب کلاهی افکند ۲

می شود لب تشنه را معلوم، راز تشنگی
بر لب دریا اگر گوشی چو ماهی افکند ۳

لاله در باغ از نوید مقدم او همچو شمع
تاج خود را پیش باد صبحگاهی افکند ۴

کوششی دارد پی سرمایه ی خود هرکه هست
بخت من بردارد، ار داغی سیاهی افکند ۵

چشم مستت ریخت خونم را، بلی اینش سزاست
هرکه طرح آشنایی با سپاهی افکند ۶

چتر سبز تاک را نازم که مستان را سلیم
سایه اش در سر هوای پادشاهی افکند ۷
قالب: غزل
تعداد ابیات: ۷
کانال گوهرین در ایتا
۲۸۳
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند
------------- یا -------------

این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.

برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.

گوهر قبلی:شماره ۶۰۰ - خروش فتنه ای از روزگار می آید
گوهر بعدی:شماره ۶۰۲ - دلم امشب ز جنون چون خم می جوشان بود
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.