شماره ۶۰۶ - می بده ساقی که حسن باغ و بستان می رود

می بده ساقی که حسن باغ و بستان می رود
چون تذرو جسته، فصل گل شتابان می رود ۱

شاهدان باغ از بس شوخ چشم افتاده اند
گل به پای خویش از گلبن به دامان می رود ۲

راه کنعان را زلیخا بسته همچون رهزنان
می رود گر بویی، از راه بیابان می رود ۳

بس که دارد شوق شورش، از محیط دیده ام
هر زمان موجی به استقبال طوفان می رود ۴

بی تماشای گل روی تو از گلشن سلیم
چون نسیم سنبل زلفت پریشان می رود ۵