شماره ۶۵۳ - خرم آنان که به دل راه تمنا بستند

خرم آنان که به دل راه تمنا بستند
چشم از هر دو جهان چون لب دانا بستند ۱

مانع جلوه ی معنی بود این نقش و نگار
در میان من و او پرده ی دیبا بستند ۲

نتوان شب به سر کوی تو پنهان آمد
دل نالان جرسی بود که بر ما بستند ۳

از پی عشرت دیوانه بساط افکندند
دامن کوه چو بر دامن صحرا بستند ۴

زندگی نیست متاعی که بر آن دل بندند
تهمتی بود که بر خضر و مسیحا بستند ۵

دختر تاک حلال آمده در خانه ی ما
این نکاحی ست که در عالم بالا بستند ۶

حسن را زیوری از عشق نباشد خوشتر
این حنا بود که بر دست زلیخا بستند ۷

هیچ کس راه ندارد به سراپرده ی قرب
بر تو ای دل در این بزم نه تنها بستند ۸

رشته هرگز نبود سخت چنین، پنداری
پای مرغ دل من با رگ خارا بستند ۹

ساقیان دختر پیری که به جا مانده ز تاک
خوب کردند که بر گردن مینا بستند! ۱۰

ابر با سبزه ی لب تشنه ی ما کم لطف است
باغبان را چه گنه، آب ز بالا بستند ۱۱

عندلیبان چمن از ستم باد خزان
عهد و پیمان همه بر بیضه ی عنقا بستند ۱۲

خویش را تا به بیابان طلب گم نکنند
بی قراران جرس از آبله بر پا بستند ۱۳

هیچ کس معرکه ی شهرت مجنون نشکست
این طلسمی ست که بر نام سلیما بستند ۱۴