هوش مصنوعی: این شعر از حافظ، بیانگر احساسات شاعر درباره نام‌ها و القاب مختلفی است که به او نسبت داده شده است. او از دیوانه، پروانه، چراغ، و عنقا نام برده و احساس بیگانگی و ناشناخته بودن را بیان می‌کند. همچنین، از عشق و آوارگی در عالم سخن می‌گوید.
رده سنی: 16+ محتوا شامل مفاهیم عرفانی و عاشقانه است که ممکن است برای مخاطبان جوان‌تر پیچیده باشد. همچنین، درک عمیق این شعر نیاز به آشنایی با ادبیات کلاسیک فارسی دارد.

شماره ۶۵۸ - در کوی تو دیوانه مرا نام نهادند

در کوی تو دیوانه مرا نام نهادند
طفلان چه بزرگانه مرا نام نهادند ۱

در پای خمم ناف به طفلی چو بریدند
دردی کش میخانه مرا نام نهادند ۲

من طالع چوب گل و زنجیر ندارم
احباب، چه دیوانه مرا نام نهادند؟ ۳

نه نام چراغی به جهان بود، نه شمعی
آن روز که پروانه مرا نام نهادند ۴

نامم کسی از هیچ زبانی نشنیده ست
افلاک چه بیگانه مرا نام نهادند ۵

ایام، فلاطون جهان داد خطابم
فریاد که طفلانه مرا نام نهادند ۶

دادند گهی برگ گل و لاله خطابم
گاهی پر پروانه مرا نام نهادند ۷

از خال لب او شدم آواره ی عالم
عنقا، پی این دانه مرا نام نهادند ۸

در زلف تو- آن کوچه ی زنجیرفروشان-
عمری ست که دیوانه مرا نام نهادند ۹

بخت از پی معموری من بود سلیما
آن روز که ویرانه مرا نام نهادند ۱۰
قالب: غزل
تعداد ابیات: ۱۰
کانال گوهرین در ایتا
۲۷۴
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند
------------- یا -------------

این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.

برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.

گوهر قبلی:شماره ۶۵۷ - شد موی خضر در طلبت جابه جا سفید
گوهر بعدی:شماره ۶۵۹ - ای نغمه سرای چمنت بلبل کاغذ
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.