هوش مصنوعی:
این متن شعری است که با استفاده از استعارهها و کنایههای مختلف، مخاطب را به ترس از خدا، دوری از غفلت و توجه به خطرات پنهان زندگی دعوت میکند. شاعر از عناصر طبیعی مانند بهار و خزان، و همچنین نمادهایی مانند جغد و هما برای انتقال پیام خود استفاده کرده است.
رده سنی:
16+
متن دارای مفاهیم عمیق عرفانی و اخلاقی است که درک آنها نیاز به بلوغ فکری و تجربه زندگی دارد. همچنین، استفاده از استعارههای پیچیده ممکن است برای مخاطبان جوانتر دشوار باشد.
شماره ۶۸۸ - مگذر ز می، ز باطن اهل صفا بترس
مگذر ز می، ز باطن اهل صفا بترس
فصل بهار توبه مکن، از خدا بترس! ۱
ایام در شکستن دل ها بهانه جوست
داری چو گل به کف، ز خزان حنا بترس ۲
در کار سعد و نحس غلط کرده روزگار
از جغد نیست تفرقه ای، از هما بترس ۳
تا کی کنی شکایت او پیش مردمان
ای دیده آخر از نمک توتیا بترس ۴
خوش غافلی ز آفت دور فلک سلیم
ای دانه چشم باز کن از آسیا بترس ۵
فصل بهار توبه مکن، از خدا بترس! ۱
ایام در شکستن دل ها بهانه جوست
داری چو گل به کف، ز خزان حنا بترس ۲
در کار سعد و نحس غلط کرده روزگار
از جغد نیست تفرقه ای، از هما بترس ۳
تا کی کنی شکایت او پیش مردمان
ای دیده آخر از نمک توتیا بترس ۴
خوش غافلی ز آفت دور فلک سلیم
ای دانه چشم باز کن از آسیا بترس ۵
قالب: غزل
تعداد ابیات: ۵
۲۹۱
این گوهر را بشنوید
-------------
یا
-------------
این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شماره ۶۸۷ - ای خوش آن سروری که از ناموس
گوهر بعدی:شماره ۶۸۹ - از دل آشفتگان شرح پریشانی بپرس
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.