شماره ۷۰۰ - چمنی را که بود خرمی از رخسارش

چمنی را که بود خرمی از رخسارش
چون گل چشم ز دل آب خورد هر خارش ۱

رشک شرط ره عشق است، به وقت شبگیر
گر بود پای تو در خواب، مکن بیدارش! ۲

چمن دوستی آن گونه نزاکت خیز است
کز غبار دل حباب بود دیوارش ۳

زینت آن است که با خویش توان برد به خاک
دم آخر کفن صبح شود دستارش ۴

شاد گردم چو دل از دوست کند شکوه سلیم
چون طبیبی که درآید به سخن بیمارش ۵