شماره ۷۳۷ - چو غنچه در گرهی بند، نقد خود ز تلف

چو غنچه در گرهی بند، نقد خود ز تلف
که پیش هر خس و خاری چو گل نداری کف ۱

چه سود آب ز دریا چو ابر بخشیدن
کرم ز آبله دست خویش کن چو صدف ۲

به دست مطرب از اصلاح خاطر من شد
پر از غبار، چو غربال خاک بیزان دف ۳

بهار شد که ز میخانه باده نوشان را
به سوی باغ پرد چون تذرو جام از کف ۴

چه شد اگر طرف غیر را زمانه گرفت
مرا به دعوی عشقت بس است حق به طرف ۵

سلیم ناله ی من تیغ چون برافرازد
سپر کشد به سر خویش آسمان چو کشف ۶