شماره ۷۶۱ - روم چو از سر کویش، نمی رود پایم

روم چو از سر کویش، نمی رود پایم
چو آب می روم و همچو ریگ بر جایم ۱

به راه شوق، نشان تا ز نوک خاری هست
ز برگ لاله و گل، پا نمی خورد پایم ۲

ز عشق بس که پریشانم، اهل عالم را
تمام موعظه همچون حدیث دانایم ۳

چو قطره خاطر جمعی نداده اند مرا
به راه عشق پریشان چو سیل دریابم ۴

زبان طعنه مبادا که بر تو بگشایند
مباش همره من جان من که رسوایم ۵

کشید از قدمم خار راه او ایام
چو شمع رفت برون جانم از کف پایم ۶

سلیم پنجه ی مژگان ز بس مرا افشرد
چو خار خشک نمانده ست نم در اعضایم ۷