شماره ۸۱۳ - منم که با می و مطرب همیشه در جنگم

منم که با می و مطرب همیشه در جنگم
چو شمع می دهد از حال من خبر، رنگم ۱

ز باغ، خنده ی گل کبک را به کوه جهاند
مرا چو غنچه ندانم چه شد که دلتنگم ۲

به فیض بخشی ره بین، که می کشد از دور
به چشم سرمه، سیاهی میل فرسنگم ۳

به یک پیاله رخم لاله گون شود، گویی
به دست ساقی بزم است چون حنا، رنگم ۴

چو عندلیب حقیرم مبین سلیم که من
اگرچه مرغ ضعیفم، ولی خوش آهنگم ۵